"فقط کابل را به زمین بیندازید و آن را بپوشانید؟ این کاری است که آخرین خدمه انجام دادند و پس از یک بارندگی شدید، کل شبکه پارک برای سه روز قطع شد!" این اظهارات کنایه آمیز یک برقکار کهنه کار در یک انجمن اخیراً بحث داغی را برانگیخت. موضوع فنی ظاهراً خشک نصب کابل پس از یک حادثه ساختمانی مورد توجه قرار گرفته است که در آن کارگران، در تلاش برای صرفه جویی در زمان، کابل ها را خیلی کم عمق دفن کردند - یک بولدوزر متعاقباً هفده یا هجده بخش را در یک زمان حفر کرد و طبق گزارش ها باعث افزایش فشار خون مشتری شد.
کابل کشی بسیار پیچیده تر از پر کردن خطوط ساده در زیر زمین است. دفن مستقیم، مجرا، ترانشه، تونل های کابلی - هر روش پیچیدگی های خود را دارد. در محافل مهندسی، بحث بر سر "اجازه دادن به کابل ها برهنه در زمین" ادامه دارد. کارگران کهنه کار معمولاً به دلیل سهولت{3}}و مقرون به صرفه بودن، قسم می خورند که به طور مستقیم دفن می شوند، در حالی که مهندسان جوان تر به شوخی می گویند که این کار مانند کاشت مین برای آینده است.
دفن مستقیم: اجازه دادن به کابل ها به صورت رایگان
دفن مستقیم، در اصل، اجازه دادن به کابل ها آزادانه در خاک است. این روش به شدت به شرایط سایت وابسته است. در مناطق آرام مانند کمربندهای سبز، کابل هایی با ژاکت های عایق استاندارد کافی است. اما اگر از مناطق ساختمانی عبور کنند، به زره فلزی – چیزی که ما معمولاً کابل زرهی مینامیم – نیاز دارند تا در برابر تهدیداتی مانند سنگ خرد شده مقاومت کنند. بخشهای تحت تردد مکرر وسایل نقلیه، بهویژه گذرگاههای جادهای، به حفاظت کامل-نیاز دارند.
محل خطا یک سردرد بزرگ است. خدمه تعمیر و نگهداری کهنه کار به ابزاری قدرتمند - یاب کابل - تکیه می کنند. برخی از کارگران کهنه کار به شوخی می گویند که مانند این است که کابل را سی تی اسکن می کنند و مشکلات تا سه متر زیر زمین را با دقت مشخص می کنند. قرار دادن سوراخ های نگهداری (هندهول) نیز نیاز به مهارت دارد. برای شش کابل یا کمتر، یک محفظه اختصاصی لازم نیست، اما فراتر از این تعداد، یک نقطه دسترسی تعمیر و نگهداری ضروری است.
نصب کانال: "آپارتمان های لوکس" برای کابل
نصب کانال مانند خرید "مسکن لوکس" برای کابل است. سرمایه گذاری اولیه بیشتر است، اما در طول توسعه و نگهداری آینده نتیجه می دهد. پروژههای مدرن اغلب کانالهای یدکی را از قبل-قرار میدهند که اساساً سوکتهایی را برای ارتقای فناوری آینده باقی میگذارند. نکته مهم در مورد مجراهای فلزی اجتناب از جریان های گردابی است. یکی از نیروگاهها این را به سختی یاد گرفت - یک کابل تک هستهای در یک لوله فولادی شروع به گرم شدن-خود کرد و تقریباً باعث تصادف شد.
نصب سوراخ های تعمیر و نگهداری در خم ها قانونی است که برخی از تیم های ساختمانی آن را غیر ضروری می دانند. اما هر کسی که برای کشیدن کابل از طریق یک مجرای خمیده و طولانی تلاش کرده است، میداند که این کار مانند این است که یک مار پیتون را به زور از یک نی نوشیدنی عبور میدهد. انتخاب مواد مجرای لوله به خودی خود یک هنر است: لوله های چدنی در برابر فشار{2}}مقاوم هستند اما گران هستند، لوله های پلی اتیلن در برابر خوردگی-مقاوم هستند اما در برابر اشیاء تیز آسیب پذیر هستند. برخی از سایتها مواد مجرای را با هم مخلوط میکنند، اما به دلیل ضرایب انبساط حرارتی متفاوت، ترک میخورند.
ترانشهبرداری و تونلهای کابلی: قطار سریع- و آپارتمانهای مشترک
نصب ترانشه مانند سیستم راه آهن سریع{0}}برای کابل است که برای مناطق متراکم ایده آل است. اما قانون آهنین "یک کابل در هر مجرا" گاهی اوقات به چالش کشیده می شود. یک پارک صنعتی سعی کرد با قرار دادن چندین کابل برق در یک مجرا در زمان صرفه جویی کند. اتلاف حرارت ضعیف منجر به از کار افتادن کلی خط شد و هزینه ای معادل ده سیستم ترانشه برداری خط-در بالای--خط برای آنها داشت. اکنون، به جز موارد خاص مانند مدارهای موتور، بیشتر صنایع به قانون تک کابل پایبند هستند.
تونل های کابلی اساساً آپارتمان های جمعی برای کابل هستند. ساکنان سطوح مختلف ولتاژ باید در سطوح جداگانه قرار گیرند. بازدید از یک پست مدرن ممکن است تونل های مجهز به زهکشی خودکار و دفع آفات مادون قرمز را نشان دهد - درمان قابل مقایسه با یک هتل پنج ستاره-. بحث در مورد فاصله حمایت هرگز پایان نمی یابد. آیا هشت کابل می توانند پشتیبانی مشترک داشته باشند؟ کهنهسربازان ممکن است پروژههای کوچک را کوتاه کنند، اما پس از دیدن کابلهایی که در آب مانند حمام چشمههای آب گرم خورش میشوند، میخواهید برای هر کدام یک قاب بلندکننده جداگانه داشته باشید.
بحث برانگیزترین مسئله اختلاط کابلهای برق- و ولتاژ پایین (مثلاً داده) است. مقررات دستور نظامی را میطلبند-مانند: کابلهای ولتاژ بالا-در بالا، کابلهای ولتاژ پایین-در پایین، که اغلب توسط یک صفحه فلزی متصل به زمین که بهعنوان "سیم سوم" عمل میکند، از هم جدا میشوند. یک کارخانه هوشمند که به این موضوع شک داشت، آنها را با هم مخلوط کرد. نتیجه؟ صفحه نمایش مانیتور آنها با ضرب آهنگ دیسکوی روزانه می رقصید. بعد از اینکه در نهایت مقررات را رعایت کرد، مدیر پروژه آه کشید که هزینه دوباره کاری برای خرید سه کیلومتر فیبر نوری کافی است.
جنگهای فروم: برخورد فلسفهها
بحث های انجمن در مورد "روش های کابل گذاری" شبیه رمان های هنرهای رزمی است. "فرقه دفن مستقیم" معتقد است "آن را به اندازه کافی عمیق دفن کنید، و همه چیز خوب است." «فرقه مجرای» به تمسخر میآید، «شما داری قبر خودت را میکنی برای بعد». "فرقه تونل کابلی" به "دیدگاه بلندمدت- خود می بالد." برخی از کاربران اینترنت اعداد را زیر پا گذاشته اند: دفن مستقیم ممکن است 60000 دلار از قبل صرفه جویی کند، اما هزینه های نگهداری در 20 سال می تواند دو برابر شود. مشارکتکنندگان باهوشتر روشهای ترکیبی را پیشنهاد میکنند: کانالهای زیر جادههای اصلی، دفن مستقیم برای شاخهها، و ترانشههای ارتقا یافته در گذرگاهها.
خط پایین: سرمایه گذاری در آینده
ماهیت کابل گذاری این است که-در طول زمان معامله شود. بریدن گوشه های امروز چاله های فردا را ایجاد می کند. تکامل از دفن مستقیم ساده تا مدیریت دقیق تونل های کابلی هوشمند نشان دهنده تغییر در فلسفه ساخت و ساز - از "فقط کاربردی" به "برنامه ریزی پایدار" است. دفعه بعد که خدمه ای را دیدید که به طور تصادفی کابل ها را دفن می کند، ممکن است از یک مهندس ارشد نقل قول کنید: "کیفیت نصب طول عمر کابل را تعیین می کند، دقیقاً مانند فونداسیون که ارتفاع ساختمان را تعیین می کند." به هر حال، این رگ های زیرزمینی پنهان، رگ حیاتی انرژی را برای شهرهای مدرن ما حمل می کنند.
وقتی چراغ های شهر در مقابل آسمان شب چشمک می زند، تعداد کمی از مردم به شبکه های کابلی بی صدا زیر پای خود فکر می کنند. آنها به اندازه شبکه عصبی شهر دقیق و پیچیده هستند و روش نصب کلیدی است که این اعصاب به آرامی کار می کنند. خواه سادگی دفن مستقیم یا دقت یک تونل کابلی باشد، هر انتخاب نشان دهنده تعادل بین خرد مهندسی و آینده نگری عملیاتی است. شاید بهترین طرح نصب همیشه تعادل کامل بین ایمنی و هزینه کابل ها را پیدا کند - آیا این به خودی خود نوعی زیبایی شناسی مهندسی نیست؟
