یک سیم به ظاهر معمولی خراب شد و به طور بالقوه به نقطه شروع آتش سوزی تبدیل شد. ماه ملی کیفیت در سال 2026 یک بار دیگر به شرکت ها یادآوری کرد که کیفیت فقط یک شعار نیست، و همچنین چیزی نیست که بلافاصله قبل از بازرسی به آن پرداخته شود. در عوض، این خط ایمنی است که باید هر روز محافظت شود.
در سال 2025، برنامه CCTV 3·15 نشان داد که سیم‌های غیراستاندارد در بازارهای سخت‌افزاری در مکان‌هایی مانند گوانگشی و گویانگ فروخته می‌شوند. هسته‌های مس در حال کوچک شدن بودند، لایه‌های عایق استانداردها را برآورده نمی‌کردند و حتی برخی افراد خدمات جعلی ارائه می‌دادند. نظارت و بازرسی ملی همچنین نشان داد که 65 دسته سیم و کابل زیر استاندارد هستند. تا سال 2026، بازرسی خود از صنعت گوانگدونگ کشف کرد که 38 شرکت با مشکلات کیفی جدی مواجه بودند که 89.3٪ مربوط به محصولات صدور گواهینامه اجباری بود. این ارقام به چه معناست؟ خطرات کیفیت در صنعت کابل با زمان گذشته فاصله زیادی دارد.
بر اساس آمار وزارت مدیریت اضطراری، در دهه گذشته، بیش از صد حادثه آتش سوزی بزرگ ناشی از کابل ها در چین رخ داده است که بیش از 50٪ از کل آتش سوزی ها را تشکیل می دهد. کابل ها در دیوارها، زیر زمین و تجهیزات پنهان هستند و معمولاً قابل توجه نیستند. هنگامی که عایق شکست می خورد و هادی ها بیش از حد گرم می شوند، عواقب اغلب ناگهانی رخ می دهد. چه کسی هنوز آنها را به عنوان کالاهای معمولی و ارزان{4}}در نظر می گیرد؟ مشکل فقط کارگران کارگاه نیست. اغلب، این آگاهی از کیفیت مدیریت است که ابتدا از بین می رود. اگر قیمت خیلی پایین باشد، شرکت مواد را کاهش می‌دهد و بازرسی‌ها را کاهش می‌دهد و در صورت بروز مشکلات، تقصیر را به خط مقدم می‌اندازند. این چه چیزی را می تواند حل کند؟
پرسنل کافی در موقعیت های بازرسی وجود ندارد، مواد اولیه و محصولات نهایی به طور کامل بازرسی نمی شوند و سوابق ناقص است. تکنسین ها نمی توانند استانداردها را درک کنند و اسناد فرآیند نوشته شده توسط آنها قابل اجرا نیست. آموزش برنامه ای ندارد، تجهیزات قابل استفاده نیستند و داده ها مستعد خطا هستند. تکنسین های ارشد بازنشسته می شوند و جوانان نمی توانند مسئولیت را بر عهده بگیرند و شکاف تجربه رخ می دهد. تجهیزات تست فقط تحت بازرسی های خارجی سالانه قرار می گیرند و دقت در بقیه زمان مدیریت نمی شود. شرکت‌ها سیستم‌های دیجیتالی را پذیرفته‌اند، اما کارمندان نمی‌توانند آنها را راه‌اندازی کنند و ردیابی در نهایت به یک امر رسمی تبدیل می‌شود. به طور خلاصه، کیفیت یک وظیفه واحد خاص نیست، بلکه نتیجه اثر ترکیبی افراد، تجهیزات، مواد، فرآیندها، محیط و آزمایش است. خرابی هر پیوندی می تواند منجر به انتشار یک محصول با نقص شود.
شرکت ها از کجا باید شروع کنند؟ ابتدا، به رئیس و تیم مدیریت نگاه کنید، که آیا آنها واقعاً کیفیت را بر تحویل و هزینه ترجیح می دهند یا خیر. سپس، به تخصیص پرسنل نگاه کنید، آیا بخش کیفیت از قدرت کافی برخوردار است یا خیر، و آیا مسئول کیفیت دارای اختیارات واقعی است یا خیر. وقتی مشکلات پیش می آید، نمی تواند فقط یک تنبیه باشد. باید علت را بررسی کرد، مسئولیت باید اجرا شود و قبل از اینکه بتوان به پایان آن فکر کرد، اصلاح باید تأیید شود.
پرسنل نیز باید تثبیت شوند. پست های فنی، بازرسی و عملیاتی مستلزم آموزش مداوم است، پست های کلیدی باید جانشین داشته باشند و کسانی که می توانند کار کنند باید دلایلی برای ارتقا و حفظ داشته باشند. تجهیزات باید به روز شوند و روش های کالیبراسیون روزانه برای ابزارهای کلیدی باید ایجاد شود. آنها نمی توانند فقط منتظر بازرسی های خارجی سالانه باشند. دیجیتالی شدن نمی تواند فقط برای نمایش باشد. سیستم باید به گونه ای باشد که-کارمندان خط مقدم بتوانند آن را درک کنند و مایل به استفاده از آن باشند. نظارت نیز در حال تشدید است. در ژوئیه 2026، تیم بازرسی کیفیت مناطقی با رقابت داخلی شدید مانند کابل ها را در کانون توجه قرار داد. بخش‌های مربوطه همچنین از کابل‌ها به‌عنوان نمونه برای مطالعه مکانیسم پیوند کیفیت و قیمت استفاده کردند، امکان رقابت کم-کاهش قیمت{10}}به‌طور فزاینده‌ای دشوار خواهد شد.
اما نظارت نمی تواند به همه چیز رسیدگی کند. انجمن ها و مؤسسات آزمون می توانند در آموزش استاندارد، مقایسه قابلیت ها و تشخیص کیفیت کار خوبی انجام دهند. شرکت های عالی همچنین باید تجربه خود را در زمینه تولید ناب و مدیریت ردیابی به اشتراک بگذارند. مهمتر از آن، هر شرکتی باید به تنهایی اقدام کند.
